ตอนนี้รู้แล้วว่ามาดูแลสุขภาพทีหลังมันสายเกินไป...
นับตั้งแต่จำความได้...เคยเกือบตายเพราะโรคร้ายมาหลายครั้ง....
ตอนป.3 เป็นโรคไข้เลือดออก นอนโรงบาลครึ่งเดือน เลือดกำเดาไหลไม่ยอมหยุด
พอจะนอนก็อ้วกเป็นเลือด แต่ที่เกียจที่สุดคือไข้ขึ้นสูงมาก..รู้สึกผิดที่แม่ไม่ได้หลับนอนมาหยอด
น้ำให้ เพราะหมอบอกว่าตับโต เวลาจะกินอะไรเข้าไปก็จะอาเจียนตลอด..
หมอบอกกับแม่ว่าชีพจรเต้นอ่อนมาก...เราบอกกับแม่ว่า
"ม่าม้า โบว์ไม่มีแม้แต่แรงถือถุงพลาสติกเลย"
นอกจากนั้นยังทำให้รู้จักความเจ็บจากการฉีดยาเป็นครั้งแรก....
เจาะเลือดแบบแป็กนิ้วคืนละหน 10คืน10นิ้ว เราเลยได้แปะพลาสเตอร์ครบทุกนิ้วเลย 5555

ครั้งที่สองเป็นโรคกระเพาะขั้นรุงแรง เจ็บแทบขาดใจ TT^TT
ตอนนั้นอยู่ม.5 จำได้ว่าติดเกมเพลย์มาก เอาแต่นั่งเล่นไม่ยอมหยุด
มีอยู่วันนึงรู้สึกเจ็บท้องมาก เจ็บจี้ดจนทนไม่ไหว
พ่อบอกให้กินยาลดกรด เคลือบกระเพาะ กินเข้าไปได้2นาที
ก้อ้วกพุ่งออกมา อ้วกตลอดเวลา...
นั่งคุยกับยาติๆอยู่ก้วิ่งไปอ้วก...หมดแรงคอพาดชักโครก..
แม่บอกให้ไปแอดมิดโรงบาล ทุกคนจับหามไปรพ.พญาไท
ไปถึงเจ้าหน้าที่เอารถมาให้นอนแล้วเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน...
หมอรีบมาตรวจและฉีดยากันอ้วก...เราทำหน้าอยากอ้วกเต็มที่
เพราะแรงอัดมันมาอยู่ที่คอแล้ว..5555
ไม่ทันไร ก็ลุกพรวด น้ำสีเหลืองกระจายเต็มเตียง มันคือน้ำย่อย แสบคอมากๆ...TT^TT
ตอนนั้นเลยได้นอนโรงบาลไป3วัน

ครั้งที่สามเป็นโรคที่ไม่ค่อยมีคนเป็นกันในไทย...
ช่วงนั้นบ้าญี่ปุ่น สวรรค์เลยลงโทษให้เป็นโรค Kikushi
ไปหาหมอแต่ละที่มาไม่มีใครรู้ว่าเป็นโรคอะไร รู้แต่ว่าเราไข้ขึ้นและลงขึ้นและลงตลอด
ปวดที่คอข้างใน รู้สึกเหมือนมีเม็ดบวมๆหลายเม็ด เจ็บมาก ตอนนอนต้องให้คนจับหัวแล้วค่อย
วางลงหมอน...ไปหาหมอที่บัลวี ที่เป็นธรรมชาติบำบัด บอกว่าเป็นต่อมน้ำเลืองอักเสบ
ต้องแอดมิด ห้ามออกนอกบ้านโดยเด็ดขาด เพราะถ้าออกไปจะรับเชื้อมาได้ง่าย
เราก็เลยทรมานเจ็บปวดอยู่แต่ในบ้าน..จนวันนึงมีหมอเทวดา ดูอายุมากแล้ว
เค้าเป็นหมอจากบำรุงราษฎร์ หมอบอกว่าเป็นโรคคิคุชิ ที่คนญี่ป่นเค้าเป็นกัน
ทุกคนฟังแล้วก็งงกัน เพราะไม่เคยได้ยิน...
ก่อนจะมาเจอหมอคนนนี้ เจอหมอมือหนักจับไปผ่าคอ...
จำได้ว่าหมอฉีดยาชาที่คอ แต่ยังไม่ออกฤทธิ์ดีเท่าไหร่ ก็เล่นผ่าเลย
หมอเอาผ้าสีเขียวปิดตาเรายังไม่มิดเท่าไหร ตาอีกข้างเราเลยเห็นว่าหมอทำอะไรอยู่
เห็นเลยว่าหยิบกรรไกรมาตัด รู้สึกตึงๆที่คอ พอถูกตัดก็รู้สึกกรุบๆ
เจ็บจนร้องไห้ออกมา ทนไม่ไหวแล้วว้อยยยยยย..!!!!
หมอเอาผ้าก็อตมาแปะที่คอ แล้วเดินออกจากห้องผ่าเอาก้อนเนื้อของตัวเราเอง
มาให้ดูหน้าตาเฉย ครั้งนั้นอ่ะ แย่ที่สุดเลย คิดว่าตายซะดีกว่า TT^TT

พอมาตอนนี้ ช่วงสงกรานต์ คิดว่าปวดหลังธรรมดา
พอมาตอนหลังรู้สึกเข้าห้องน้ำบ่อย และไข้ยังไม่มี
วันที่17 เป็นวันเกิดโอ๋ เลยไปอวยพรวันเกิดที่บ้านโอ๋
อยู่ดีๆไข้ก็ขึ้น แถมปวดที่หลังด้านขวา คิดว่าน่าจะเป็นไต
เล่นกันในวันเกิดโอ๋ก็สนุกดี พอกลับมาถึงบ้านไข้ขึ้นสูงมาก ทนไม่ไหว
พ่อเลยพาไปโรงบาลพญาไท หมอให้ตรวจปัสสาวะ ผลตรวจออกมา
หมอบอกว่าเป็นกรวยไตอักเสบ รุนแรงกว่ากระเพาะปัสสาวะอักเสบ
กินยาไปทุกวันตามหมอสั่งก็ไม่ดีขึ้นเลย ที่แย่ที่สุดคือไข้ขึ้นสูง เดี๋ยวไข้ขึ้นเดี๋ยวหาย
ส่วนใหญ่จะเป็นตอนกลางคืน หนาวสั่นมาก โดนจับแยกมานอนนอกห้องคนเดียว
นอนร้องไห้ทุกวัน รู้สึกแย่มาก วันนึงแม่แนะนำให้มาหาหมอที่เก่งในหัวเฉียว
หมอบอกว่าหมอคนเดิมวินิจฉัยถูกแล้ว แต่ยาไม่แรงพอ
หมอเลยให้ตัวเลือกว่าจะฉีดยา2กรัม ทุกวัน กับแอดมิดที่โรงบาล เราจะเลือกอันไหน
ตอนนั้นเรารู้สึกว่าอาการแย่สุดๆ แต่ว่าวันจันทร์มีพรีเซนต์รายงานของกลุ่ม ต้องไปให้ได้
ก็เลยเลือกฉีดยาทุกวัน...ใช้เวลาฉีดครั้งละ5นาที ครึ่งนึงของน้ำเกลือ
เนื่องจากยาเหนียวมาก เลยเจ็บสุดๆ...และเมื่อกี้นี้เองก็ไปฉีดมาอีกเป็นครั้งที่สาม
พยาบาลฉีดไม่ตรงเส้นเลือด ทำให้แขนขวาเราบวม+เจ็บสุดๆๆๆ เราก็เลยร้องให้อีกแล้ว
มันเจ็บมากจริงๆนะ พอๆกับเข็มหักตอนกำลังฉีดเลย......

ต่อไปจะเป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย....?